HandgeKNOOPte sleeve

Een half jaar geleden was ik begonnen met een patchwork idee. Het idee was een groot Perzisch kleed van allemaal kleine Perzische kleedjes. Ongeveer allemaal even groot. In dit half jaar heb ik maar 15 kleedjes van rond de €3,50. Nog eentje en dan heb ik er 16. Daarvan kan ik een vierkant kleed te maken.
Tijdens het zoeken naar die maat kleedjes (die ik nodig had) zag ik allerlei andere vette maten. Daar werd ik door geïnspireerd. Waardoor er weer een nieuw idee ontstond met de kleedjes van de maten die ik niet nodig had. Van Luc Dinnissen kreeg ik net 2 te kleine kleedjes voor mijn grote kleed. Maar wel precies groot genoeg voor mijn andere idee. Het grootste tapijtje van Luc was namelijk precies groot genoeg voor mijn tablet.
Mijn idee was dus een sleeve voor je tablet of laptop… van Perzische kleedjes.
En dan komen we weer bij mijn zus Ilse. Want Ilse wou een Macbook sleeve van zo’n kleedje. En laten ze die maat nou heel zelden hebben in de kringloopwinkels. Dus ik zoeken en zoeken. Op een dag kwam ik helemaal nat aan in een kringloop in Nijmegen-Oost. Aan het einde van de dag en mijn Latijn. Maar wat hadden ze daar? Jawel, mevrouw d’r kleedje (eigenlijk best duur, maar ik zeg niet hoeveel). En hij was lekker fout! Ik had hem meteen gekocht. Een week erna had ik de sleeve af. En bracht ik hem naar Ilse met vette knoopjes als sluiting. En dit is het geworden:

En denk jij nu: Ik wil er ook een! Dan kun je er een bestellen via Facebook. Tag mijn naam, Felix Johannes Hermanus Hubbelmeijer, in je status en vermeldt daarin waarvoor je een sleeve wil, de maten en  welke kleur je het liefste wil (ik kan niets beloven maar doe mij best). Dan ga ik op zoek naar het kleedje om er een sleeve van te maken…. speciaal voor jou!!

Knoop (hot)spot

Zaterdag in Utrecht was er een Etsy startersdag. Ik ging daar naartoe omdat Diana en Laura daar een workshop gaven. Maar vooral omdat ik in het Etsy-nl-wereldje bekend word en veel kan leren op die Etsy startersdag. Ik kleed me heel vet aan. Ik had een gerafeld colbertje aan waar een groen koperen gebogen bloemetje met een knoop op zat (dat wordt hopelijk ooit  een tutorial). En schoenen van de Schoenenreus voor 6 euro met een knoop bij elke schoenveter. Ik zag er kei vet uit (al zeg ik het zelf). Nou ik kwam in Utrecht aan met met anderhalf uur vertraging. Het was moeilijk te vinden, maar uiteindelijk was ik er. Ik stapte binnen. En…. het zag er super vet uit! Helemaal wit in een hele grote kelder. Echt groot. Diana was net klaar met de workshop. Ze liep daarna met mij langs Etsy shops die een tentje hadden. Ik liep mee en dacht wat moet ik doen? De eerste shop had een heel leuk mutsje met een top knoopje. Idee!! Ik ga foto’s maken van knoop bij de Etsy-shops-tentjes. KNOPEN SPOTTEN. En daar kwam het volgende uit:

De bovenste foto is van Miss Minoes. En ik heb een deal met haar. Bij mij thuis had ik nog een bol wol, eenzelfde soort (maar in een andere kleur) waar Minoes mee bezig was op de Etsy dag.  Ik zei “Ik weet iets leuks als je er voor open staat. Ik stuur dezelfde bol wol op, maar dan in een andere kleur. Als je daar dan over blogt of tweet?”. Maar wat ze niet nog niet weet is dat het een opgepimpte bol is. Hij zou er ongeveer nu al moeten zijn. Dus ik laat mijn kijkers (jullie) al de foto zien:

Ook al ben je blind een knoop voel je in je voet

Vroeger (namelijk heel lang geleden,want ik ben ook zo oud) ging ik met Ilse in de trein naar Arnhem of ergens anders. Op de een of andere manier ging het altijd: “ILSE!!! DAAR IS DE TREIN! RENNEN!” Waarop Ilse dan reageerde: “Hij gaat pas over 10 minuten en de volgende over 20. Dus doe rustig!” Maar daar was geen denken aan bij mij. Ik rende naar de trein en als ik tijd had duwde ik en trok ik Ilse de trein in. Ik had daardoor echt geen oog voor andere dingen. Maar wat gebeurde er nou laatst? Ik ging naar Arnhem met Ilse (wat toevallig). Met de trein en hij ging zelfs binnen 5 minuten. En ik was wel een heel klein beetje van hup hup, snel snel. Maar Ilse zei: “Wist je nog toen we vroeger met de trein gingen?” Vlak nadat ze dat zei, spot ik op de grond een knoop. Ik stond even stil en pakte de knoop op. “Grappig!” Ilse opperde dat ik er een foto van kon maken. Ik legde hem weer neer op de grond en “snap”:

En nou staat hij in de blogpost van deze week… Maar dat is niet het hele verhaal. Ik was met Ilse naar Arnhem om van de duizenden punten, die ik had verzameld, bij de Douwe Egberts shop haar verjaardagscadeau te kopen. En van de punten heeft ze van Oilily een grote schaal, een kommetje en vier eierdopjes gekocht. Ik was daar nog meer gestrest dan “vroeger” op het station. Maar het was top. Ik begin ouder te worden!

Mijn banden zijn geplakt, rozen komen eraan

Laatst ging ik naar de winkel Endertex op de Koninginnelaan in Nijmegen. In deze winkel zocht ik een plan B cadeautje voor Ilse, maar ik kon er niets vinden. Eigenlijk wel, maar ik had geen zin om te vragen hoe duur het was. Een beetje geïrriteerd en teleurgesteld liep ik de winkel uit. Zie ik in de tuin naast de winkel een raar lang verroest vreemd ding achter een bosje staan. Ik werd nieuwsgierig en ging kijken. Het was een tandem:

En hij staat er echt al een jaar ofzo, dacht ik. Ik wil hem! Ik wil hem! Ik moet hem! Ik zal/moet/wil hem! Ik bel meteen aan bij het huis van de tuin waarin de tandem staat, maar na 5 minuten doet er nog niemand open. Ik moet er alles aan doen om hem te bemachtigen. Ik onthoud het naambord van het huis. En thuis zoek ik het telefoonnummer op, op internet. Drie keer bellen. Jammer dat niemand opneemt. Nou zeg.. Dan fiets ik maar even langs en als er dan nog niemand opendoet, geef ik het op (voor vandaag). Ik bel aan en een mevrouw doet open. Ik: “Hallo, ik zag dat je een tandem in de tuin heb staan. Het lijkt wel alsof hij staat er al een jaar staat. Zou ik hem misschien mogen hebben of over kunnen kopen?” Zij: “Ja, dat klopt. Nou, van mij mag je hem hebben. Maar dat moet ik nog thuis overleggen. Weet je wat? Schrijf je naam en je nummer maar op, dan bel ik je binnen twee weken of je hem op mag komen halen.” Zo gezegd, zo gedaan en een week later belt ze me op. We maken een afspraak voor maandagavond, ze moest de tandem eerst nog los zagen. Diana had gezegd dat mijn blog over de dingen mogen gaan die ik beleef en over wat ik doe. In de hoop dat ik een superverhaal kreeg voor de blog, bel ik op maandagavond bij haar aan. En ja hoor:  “Mijn 3 dochters zaten op school in de binnenstad. Ze gingen met z’n drieën op de tandem naar school en dan haalde ik ze van school op. De tandem staat hier nu 3 jaar, want zo lang zijn ze alweer het huis uit. Maar ik ben blij dat ik er nog iemand mee gelukkig kan maken.” Ik zei dat ik er echt kei blij mee was en dat ik als bedankje nog bloemen had willen kopen, maar dat het niet meer gelukt was (omdat ik rechtstreeks vanuit Rotterdam kwam en de winkels al dicht waren). Zij: “Dat geeft niet, kom maar gezellig een keer een kopje koffie drinken.” Waarop ik antwoordde: “Oké dat doen we, echt super bedankt nog! Doei.”

Dus ik ga een keer plannen om koffie te drinken. Nogmaals bedankt!

Door Douwe en dan krijg je de punten wel

Mijn zus (Ilse) was vorige week zaterdag jarig. Natuurlijk wou ik een cadeautje op een speciale manier kopen of geven. Een cadeautje met een verhaal. Mijn geld was op, maar meestal komen daar de meest leuke, creatieve en mooie dingen uit. En ja hoor… het idee werd haar Oilily servies weer compleet te maken voor “not budget”. Douwe Egberts punten. Als iedereen die ik ken nou 500 punten heeft voor mij, dan komt het wel goed. Dan begin ik bij de wat oudere mensen, want die sparen al bijna een hele generatie. De ene na de andere zei: “Ik heb ze al weggegeven” of  ”Ik weet niet waar ik ze heb”. Dan maar punten vragen aan iedereen die ik ken. Iedereen gaf wel wat. En vroegen ook: “Hoeveel en wanneer heb je die punten nodig?” Ik: “10500 punten in tien dagen.” Iedereen: “Tien dagen!?” Ik: “Ja, dat gaat wel lukken.” Iedereen: “Veel succes. Laat maar weten of het gelukt is”. Ik kreeg zelfs een brief van Ineke uit Friesland met paar punten en wat geld om samen met Ilse naar Arnhem te kunnen gaan. Na 5 dagen zat ik op 4000 punten. Het ging toch niet zo snel al ik het gepland had. Maar ik moest en zou 10500 punten bij elkaar krijgen, eerder wilde ik niet stoppen. De vrijdag dat Ilse haar feestje gaf, kon ik haar het cadeau dus nog niet geven. Bovendien zat ik in Rotterdam en daar liep het aantal punten op naar 12000.  Nou, dan ga ik maandag maar gezellig met Ilse naar Arnhem de hele Douwe Egberts shop leeg halen. Dan heb ik eigenlijk wel meer dan 1200o punten nodig. Nieuw doel: 25000 punten. Dus ik naar alle buren van Diana voor punten. Maandag belde Lizette op: “Ik heb misschien wel wat punten voor je, maar wat krijg ik van jou?” Ik: “Is het niet genoeg dat ik in je leven besta, wat eis jij veel haha.” Gelukkig mocht ik de punten ophalen. En hoeveel punten denk je dat ik bij elkaar heb gekregen?

En de lijnen zijn gesloten… (tromgeroffel) We wachten op het envelop… Oeoeoehhh wat zal het zijn? 25200 punten! Alle familie, vooral vrienden, kennissen en anderen mensen die hier aan mee hebben gewerkt: Super bedankt! Ilse vind het denk ik wel helemaal top.

(met Ineke, buurvrouw van mijn moeder, heb ik nog een afspraak en dat komt helemaal goed!)

Vintage knoopwerk (grappen)

Nu ik al meer dan 15 blogposts heb, dacht ik: “Mmm… is er iets dat vaak terug komt?” Ik weet het eigenlijk al en daarom maak ik nu deze grappige, flauwe & leuke blogpost. Terug naar het verhaal. In de titel zit vaak een woordgrapje, dat wil ik nu dus ook doen. Eerst een paar vorige titels:

Op de knopen zittenHet knoopje vielHet begint met een feestje en eindigt met een deurknoopHet is “Sister Bear” knoop het in je oren

En de titels die ik voor nu  heb bedacht (Warning! Ze zijn super flauw):

Als je met je naaldhakken loopt op de eerste verdieping, waarvan ik de grond heb beplakt met knopen, is het but but(t)on.
Als je buttons kunt knopen, was ik nu buttonaire.
Knooppunt Ewijk..? Het past niet door een knoopsgat. Maar er zit een puntje aan. Dan kun je er toch met de punt doorheen prikken?
Heb je al genoeg van dit knoopwerk? (dit een retorische vraag)
Ik heb knoop yes.
Wat heb je achter de knopen? Ik heb een rits.
Niet de touwen vastknopen, want dan varen we knopen. (heeft niet zo veel te maken met buttons)
Ritsen kun je aan elkaar ritsen, maar knopen kun je niet aan elkaar knopen.
Dit is een kort einde, daar kun je geen touw aan vastknopen.

Nou, ik had de afgelopen tijd wel wat te verwerken (alles raakte kwijt en ging kapot). Maar het gaat nu beter met me en ik ben nu een stuk vrolijker. Ik hoop dat jullie ook weer helemaal over januari en februari heen zijn. Als ik het niet kan,tja… dan is het bonen knopen.

Gin Knoop Knoop

Toen ik nog bij de Wissel zat van het LKH (dr. Leo Kannerhuis), deed ik textiel. Daar leerde ik pikken zakken maken en van dat soort productiewerk. Best wel snel kwam ik erachter: “Jongens, dit wordt het niet.” En ik had al een vrij snel een idee om dit op te lossen. Doe mij maar het leren van patronen, zakken en dat soort dingen. Ze was het er niet helemaal mee eens. Dat kan en dat mag ook in Nederland. Dus ik dacht hier kunnen we elkaar in tegemoetkomen. Eén uur in de week ontwikkel ik me en het andere uur verzin ik dingen die ik/iedereen als productie werk. Dus dat werd het, de deal was rond. Als eerste leerde ik het maken van een knoopsgat. Nou poeh poeh, dat had ik na 10 minuten wel begrepen. Ik dacht: “Nu ook nog een knoopje bij vastnaaien en klaar is Felix!” Maar er ging een hele nieuwe wereld voor mij open, want zo simpel ligt het niet. De knoop moet je namelijk makkelijk door het gaatje kunnen doen en hij moet er in blijven. Als het bijvoorbeeld om dikke stof gaat, moet de knoop wat van het kledingstuk afhangen.

Maar dit verhaal schrijf ik niet zomaar, ik wou het aan iemand koppelen. Oorspronkelijk een buurmeisje, maar nu een lieve vriendin. Niet veel mensen weten dat je zo een knoop moet aannaaien. Dus ik ga deze manier de “Gin Knoop Knoop” noemen. En waarom? Omdat ik de eerste keer toen ik het deed en voor deze blogpost een gin haar gebruikt hebt (wel van Gütermann). Ondanks dat ze/die-kleur het soms zwaar hebben, zijn ze sterk. Garen kunnen dat niet weten, maar jij wel… XXX

Het is “Sister Bear” knoop het in je oren

Het was Carnaval. En veel mensen willen een kostuum om zich te verkleden. Mijn zus (Ilse) ook. Ilse wilde afgelopen zondag graag haar kostuum afmaken bij mij op de naaimachine. Nadat ik klaar was met koor om 13 uur gingen we samen fietsen naar Oost. Kei sloom…lekker op zijn zondags. Ik zette mijn naaimachine klaar op tafel en Ilse liet me zien wat er moest gebeuren. Eigenlijk wist ik het al, omdat ik eerder bij haar was geweest voor het kostuum en het niet met de hand wilde naaien. Maar ik heb nu een naaimachine. Dus, bring   it   on! Een berenpak waarvan de oortjes vast moeten genaaid, een staartje moet krijgen en een grote cirkel op de buik moet krijgen met een dicht-kunnende-zak. Waarmee kun je toch een zak makkelijk open en dicht krijgen en wat voor mij niet moeilijk in te zetten was. Knopen!! Duhhh! OH OH, dan kan het ook voor mijn nieuwe blogpost van woensdag. Ilse zei: “Okee, maar ik wil echt niet met mijn gezicht op jouw blog in dit pak!”. Hallo, het gaat om het pak . Snap! Even uploaden…

Wacht, nog niet weg klikken…want:

Eigenlijk heb ik wat super knopen maar ze zijn niet allemaal vintage. En ik hoorde dat felle gekleurde knopen in zijn in de etsy wereld. Dus ik dacht wie wilt er ruilen met mij. Stuur een bericht, als je het leuk lijkt!

Druk Kno(o)pje en een beetje geduld is liefde

Ik weet dat het geen Valentijnsdag meer is. Maar ik typ dit op Valentijnsdag. Misschien is er iets uit je Valentijnsdag ontstaan en gaat dat de hele week zo door. Dan past dit er wel een beetje bij. Het ontstond door dat ik een loopoefening deed. En dat is 10 min. heen en 10 min. terug lopen. Daar maak ik goed gebruik van. Even iets uit de ideeën doos. Het kno(o)pje van het stoplicht. Oh, ze hebben een hart op de meterkast in het centrum van Nijmegen-Oost gespoten. Dan ga ik daar heen lopen. Even een knoop plakken op het knopje. Maar wel met fotolijm. Anders is het vandalisme. Even goed staan. Snap…

Je drukt op de kno(o)p, en dan geduldig wachten. En je loopt naar de liefde. Net als in het echte leven. Maar kijk uit want het kan alsnog gevaarlijk zijn!

Mariken! You’ve been Urban Buttoned!

Het is weer zover. Een nieuwe blogpost maken. Eigenlijk ben ik ziek. Maar heb nog zoveel ideeën die ik aan jullie wil laten zien. Mijn creativiteit is te sterk. Ik hoorde van mij zus dat Mariken van Nimwegen was ge-urban knitted. Dat is niet wat ik doe, ik doe meer met knopen. “Heeft Mariken eigenlijk knopen op haar gebreide kleding?” Dus ik naar de stad om te kijken naar Mariken. Met mijn knopen, naald en draad bij me. Het bleek dat Poink (van het urban knitting) geen knopen op haar kleding gedaan had. Eigenlijk wel beter voor mij, want dan kan ik Mariken nog meer pimpen met drie grote vintage buttons…

Het ziet er misschien een beetje uitdagend uit. Maar ja, Urban knitting is zo 20 11. Die knopen die doet het hem. Urban Buttoning is het nu helemaal. Kijk maar op de Grote Markt in Nijmegen!